In de comments van mijn posting “Arie draaft door” werd een stevige discussie opgezet over wat ik had geschreven. Zo werd ik al snel als een “hokjesdenker” afgeschilderd hetgeen me behoorlijk heeft verbaasd. Mensen die me kennen zullen weten dat dat niet het geval is. Maar blijkbaar lokte mijn blog deze stigmatisering uit.

Jammer, want ik denk dat ik de enige evangelische voorganger ben die een abonnement heeft op het mindstyle magazine Happinez en drink ik geregeld koffie met een jongen die vaag boeddhistisch is en probeer ik te begrijpen waar hij het over heeft. Mensen die me dus exclusivisme aanwrijven geven er blijk van me niet goed te kennen (ben ik mezelf nou echt aan het verdedigen!)

Al denkend kwam ik tot de formulering dat “echte orthodoxie echte orthopraxie tot gevolg zou moeten hebben”. Helaas zien we dat niet zo veel om ons heen en is er vaak een gapende kloof tussen wat we geloven en wat we doen. Dat is schrijnend.

Boele zette me vreselijk aan het denken door zijn prachtige volzin: “De enige vorm van orthodoxie is de navolging”.

De Bijbel leert ons dat de waarheid een Persoon is en geen stoffig boek met leerstellingen. Jezus is daar zelf heel duidelijk in als hij de theologen van zijn dagen uitlegt: “U bestudeert de Schriften en u denkt daardoor eeuwig leven te hebben. Welnu, de Schriften getuigen over mij, maar bij mij wilt u niet komen om leven te ontvangen”. De waarheid is niet een stapel boeken of dogma’s maar een hartelijke verbintenis tussen God en mensen; in de evangelische wereld ook wel als “relatie” aangeduid (Nee, peTer ik ga die discussie niet opnieuw aan!).  

Het kennen van God heeft alles te maken met die verbintenis, dat omgaan met. Gisteren was ik te gast in Priorij Emmaüs in Maarssen om de eucharistie te vieren. Dat gezamenlijke contact met God spreekt me aan. In de rust van de dag, de stilte van het moment is het God die spreekt door de tekenen van brood en wijn waarna de gemeenschap elkaar voor een moment weer loslaat om te gaan werken tot het volgende getijdengebed zich weer aandient.

Die navolging van Christus doen we allemaal op onze eigen manier. Tastend, zoekend en soms zuchtend. Het invullen van de woorden van God in ons dagelijks bestaan is een keuze. Niet persé moeilijk of niet-haalbaar, maar een kwestie van kiezen. Een kwestie van doen ook. Bewust leven, bewust kiezen om God ruimte te geven. Of niet.

Ik hou van het monastieke ritme. Het helpt me op Hem te zien en weg te kijken van mijn eigen slappe ruggegraat. Meegenomen worden in het ritme van gebed is voor mij de weg van heling en heelheid. Prachtig.

Eén ding is helder: orthodoxie zonder navolging is levenloos. De enige vorm van orthodoxie is de navolging. Ik ben het er roerend mee eens. Uiteindelijk zullen we niet zozeer beoordeeld worden op de leer die we aanhangen maar datgene wat we werkelijk gedaan hebben in Zijn naam.

Je kunt dat ook omdraaien denk ik: alles wat je doet en niet doet vertegenwoordigt je leer. Het ondertekenen van allerlei formulieren van enigheid of verklaringen of geloofsbelijdenissen zegt helemaal niets. Je leven, dáár gaat het om. Dat is de werkelijke verklaring van je geloof. De werkelijke “ondertekening”. Als je geloof het niet waard is om naar te leven, wat stelt het dan eigenlijk voor?

Dat is ook een weg van vrijheid. Weg uit de beklemming van de angst en de rede. Arriverend in het land van leven waar we vrolijk lachend Jezus kunnen navolgen én ook: fouten mogen maken.

Guys: bedankt voor jullie bijdrage aan de discussie, ik begin er iets van te begrijpen!