Aanstaande donderdag is het zover: de dag van het symposium “Pionieren voor het Koninkrijk” in Rotjeknor. Twee boeken zullen daar worden gepresenteerd: “Ploeteren & Pionieren” van Martijn Vellekoop & Nico-Dirk van Loo en “De ontdekking van het Koninkrijk” van Daniel de Wolf.

Het eerste boek heb ik eerder besproken, het tweede boek is op een oor na gevild. Ondanks dat beide boeken één woord gemeenschappelijk hebben (verlangen) zijn het ook zeer verschillende boeken. Ploeteren en Pionieren is goed opgebouwd en neemt de lezer mee in een bepaalde gedachtengang. Daniel heeft gekozen voor een meer persoonlijke invulling. Het is zijn persoonlijke ontdekkingsreis naar het Koninkrijk van God. Het boek voelt aan als een achtbaan van gedachten, dromen, twijfels en hoop. Wild en veel minder gepolijst maar daardoor wel intens en echt.

Een groot deel van het boek is ook mijn eigen verhaal. Ik herken me er volledig in. Van de veilige oever van de antwoorden, wadend door de stroom van twijfel en tegenslag en uiteindelijk toch arriverend op de oever van hoop en verwachting waar uiteindelijk de waarheid wordt gevonden. Niet als een denksysteem van theologische modellen maar als een Persoon die op zoek is naar contact met stervelingen.

Het is juist daarom dat ik me zo verbaas over de uitgever van dit boek: Henk Medema. Voor mij belichaamde Medema het credo: “voor al uw vragen hebben wij een boek”. Dat heeft met de wortels van de uitgeverij te maken. Families als Medema, Fijnvandraat en Ouweneel bepaalden decenia lang het gezicht van de uitgeverij. Had je een vraag, dan moest je je wenden tot Medema. Daar lagen namelijk de boeken met de antwoorden.

De verrassing was dus groot toen ik de twijfel, het zoeken, de frustratie, vele vragen en maar weinig antwoorden ontdekte in het boek van Daniel wat toch echt uit de stal van Medema afkomstig is. Waarschijnlijk heb ik de ontwikkelingen binnen de uitgeverij onvoldoende gevolgd en loop ik nog rond met het “oude idee” over deze uitgever.

De worsteling van Daniel is authentiek en puur. Dat is mooi om te lezen. Aan de ene kant scheurt hij zich los van het instituut kerk om een paar bladzijden verder weer hartstochtelijk te zoeken naar aansluiting. Ik herken het uit mijn eigen leven.

Daniel heeft hoop voor de kerk (lees: de bestaande gevestigde geïnstitutionaliseerde kerk) en pleit voor een verbinding met de kerk van alle eeuwen. Daar ben ik voor! Dat is iets wat de evangelische wereld heel snel moet leren. We staan op de schouders van reuzen en de meeste van onze vragen en worstelingen zijn niet nieuw.

Daar waar Martijn en Nico-Dirk de kerk al min of meer via de achterdeur hebben verlaten en bezig zijn met nieuwe initiatieven, pleit Daniel nog fanatiek voor eenheid tussen de diverse denominaties. Al lezend vraag ik me af hoe realistisch dit is? Soms is het makkelijker om een baby geboren te laten worden dan een dode op te wekken (vrij naar Floyd McClung).

Ik ken de spagaat. Maar net als Daniel (en waarschijnlijk ook als Martijn en ND) heb ik de kerk van Jezus Christus lief. Niet persé de denominaties maar vooral de mensen. Ik ontmoet ze dagelijks; de gekke dromers, de luchtkastelen bouwers, de wilde gepassioneerde visionairs die door de dikke mist van kerkelijkheid en religiositeit heen kunnen kijken en zien wat er aan de einder is. Er zijn momenten in de week dat ik volledig stuk kan lopen op de kerk om vervolgens weer aangevuurd te worden door die mensen die de droom van God lijken te hebben begrepen. Gods droom is hun droom en mijn droom.

Vol passie werkt Daniel in Thugz Church (wat een naam: kerk voor tuig) en hoewel hij regelmatig zijn kop stoot is het God zelf die nieuwe energie geeft om door te gaan. Ik ben onder de indruk. Ik hou van mensen met een passie. Passie betekent hartstocht maar is ook gekoppeld aan lijden, het lijden van Jezus Christus. Paulus schrijft aan de Filippenzen: “Aan u is de genade geschonken niet alleen in Christus te geloven, maar ook omwille van hem te lijden”.

Genade om te lijden. Dat hoor ik nooit iemand namen & claimen. Toch is het de weg van Christus. Iets van dat lijden proef ik in beide boeken. Dat geeft moed, hoop maar ook kracht. Als lezer denk ik: “ik sta niet alleen!”.

Ik kijk erg uit naar het symposium. Een ontmoetingsplek van allemaal verschillende dromers. Ik kijk uit naar de lezing van Jos Douma, een vooruitstrevende predikant die “aan boord blijft” van de kerk. Ik kijk uit naar de lezing van Matthijs Vlaardingenbroek, een vooruitstrevende pionier die huis en haard opgaf om in een achterstandswijk te gaan wonen en werken en die “eraf is gestapt”.

Mocht je een gaatje hebben in je agenda dan heet ik je graag hartelijk welkom op dit symposium.