Doordat het gebruik van Twitter de noodzaak om alles via mijn weblog te delen ietwat opheft, en het even heeft geduurd voordat het afgelopen week gehouden symposium Ploeteren en Pionieren was geland in mijn denken, hierbij alsnog een reflectie.

De dag moest landen vanwege de vele gesprekken en door alle contacten. Oude bekenden, maar ook de virtuele contacten werden afgelopen donderdag mensen van vlees en bloed. Dat was prachtig. Alles en iedereen die nadenkt over nieuwe vormen van kerk zijn was zo’n beetje vertegenwoordigt in de Pelgrimvaderkerk in Rotterdam. Een voor mij onbekend stukje van Rotterdam wat zonder twijfel tot de mooiste stukjes van deze stad behoort.

Zo’n honderd mensen die hartstochtelijk houden van de kerk in al haar verschijningsvormen en op zoek zijn naar nieuwe, relevante vormen om al zoekend de afgebakken klei van de theologie opnieuw nat te maken in de hoop deze opnieuw te kunnen bewerken. Er staat iets te gebeuren. Zekerheden van eeuwen her worden opnieuw gewogen en soms…te licht bevonden. De nadruk op het verlossende werk van Christus verschuift en wordt breder. De nieuwe focus is meer omvattend: het goede nieuws van het Koninkrijk van God in al haar facetten. Waarschijnlijk komt dit voort uit het verlangen om het christen-zijn op alle terreinen van het leven te ontwikkelen. Om een einde te maken aan de zondagse theatercultuur van veel kerken.

Honderd mensen is in dat licht dus niet zo veel. Gelukkig was het publiek erg breed, van diverse emerging bloggers tot gemeentewerkers en pioniers.

Wat is blijven hangen van deze dag is vooral de noodzaak tot samenwerking tussen de bestaande kerken en de nieuwe initiatieven. Zij hebben elkaar nodig. Zoals socioloog Jan Hendriks kernachtig formuleerde: “de radicale kerken (lees pionierende initiatieven) zijn de laboratoria voor de lokale parochies”.

Matthijs Vlaardingerbroek was één van de twee mensen die een “lezing” mocht geven. Zoals we gewend zijn van Matthijs was dit vol humor en beeldende voorbeelden dankzij het gebruik van zijn buikspreekpop Henkie en zijn verfbord. Opvallend was dat praktisch iedereen de punten van Matthijs nog kon navertellen omdat hij zijn verhaal opbouwde door al vertellend woorden te schilderen op een groot vel papier. Matthijs is niet voor experimenteren in de bestaande kerken. Het heeft geen zin, denkt hij. Laten we eerlijk zijn, een kerkdienst kan maar één groep mensen bereiken. Het wordt tijd voor een ander model. Eén moederkerk die ruimte geeft aan een achttal verschillende soorten vieringen. Op zondag een preek of een zangdienst, op maandag een jongerenavond en op woensdag een getijdengebed. Kortom een kerk waar mensen naar de viering of bijeenkomst van hun voorkeur kunnen gaan om één keer per maand elkaar te ontmoeten in de grote groep tijdens een gezellige maaltijd. Een prima idee.

De andere spreker was Jos Douma, predikant van de Gereformeerde Kerk Vrijgemaakt in Haarlem. Zijn lezing was diep en scherp. Doe jezelf een plezier en lees de volledige lezing hier terug. Jos pleit ook voor samenwerking maar vraagt zich ook af of er wel tijd is voor reflectie en bezinning in de ADHD-achtige setting van de emerging church. Een boeiende lezing.

Voor mij persoonlijk was dit symposium een dag vol hoop en bewogenheid. Er zijn toch maar zeker honderd mensen (het zijn er natuurlijk veel meer) die vol energie op zoek zijn naar de doorbraak van het Koninkrijk van God in deze wereld. Dat deed me echt goed.

Voor uitgebreidere verslagen van dit symposium verwijs ik je graag door naar deze pagina.