Als kind van de Reformatie ben ik grootgebracht met geloofsbelijdenissen. Toen ik (na een jeugd van verzet en afkeer) capituleerde voor koning Jezus durfde ik schoorvoetend te gaan zwerven in de veelkleurigheid van de kerk. Opgegroeid in de Gereformeerde Gemeente werd me veel geleerd over de “vervloekte Paapse mis” totdat ik zelf enkele Rooms-Katholieke priesters leerde kennen en de leer ging bestuderen. Ik kwam tot de ontnuchterende conclusie dat er in mijn jeugd een vijandsbeeld werd geschetst van stromingen die andere accenten legden (zowel de RKK stroming als de evangelische beweging). De drijfveer was vooral angst en men groef zich in in de veilige burcht van de eigen waarheid.
Mijn leven lang heb ik gezocht naar dat juiste belijden. Wat is waar? Wat moet ik geloven over de uitverkiezing, de eschatologie en de liefde van God? Wat leert de Bijbel over dit onderwerp en over dat onderwerp. Tot ik uiteindelijk ontdekte dat de formulering van de juiste geloofsbelijdenis niet de kern van het christelijk geloof is. Jarenlang leefde ik in een gemeenschap die piekfijn konden uitleggen wat het “ware geloof” was, maar ik kende niemand die dat uitleefde. Vooral in het verketteren van de vijandelijke valse stromingen blonk men niet uit in de houding van Christus.
Ik merk dat ook in de nieuwe stromingen gezocht wordt naar een goede, Bijbelse theologische onderbouwing van de geloofsuiting. Op zichzelf is dat een loffelijk streven. helderheid is belangrijk, maar wat ik mis is het opstellen van een regel om naar te leven. Om met de woorden van Francis Schaeffer te spreken: “hoe zullen wij dan LEVEN?”.
Als er iets is wat ik van de monastieke bewegingen heb geleerd is het het nadenken over de vraag “hoe zullen we leven in antwoord op het ons door God geopenbaarde?”. Een vraag die Shane Claiborne ook stelt in zijn onvolprezen boek The Irresistible Revolution: “People had taught me what christians believe, but no one had told me how christians live”.
De kerk van vandaag zal zich moeten bezinnen op een “levensbelijdenis” in plaats van op een “geloofsbelijdenis”. Wat heb je immers aan een geloofsbelijdenis als je er niet naar leeft? We zouden de “belijdenis van het geloof” door jongeren in de kerken moeten aanpassen naar een “belijdenis van het leven”.
Begrijp me goed: geloofsbelijdenissen zijn nuttig en noodzakelijk om dwaalleer te toetsen. Maar ze bevatten vaak evidente zaken en bieden weinig ruimte aan nuanceverschillen tussen de gelovigen. Een levensbelijdenis daarentegen is een krachtig statement: “Zo wil ik leven!”. Hier wil me aan committeren. So help me God.
Het doel van een levensregel is het versterken van onze gehoorzaamheid aan Christus door ritme, discipline en orde aan te brengen in ons volgen van Jezus. De levensregel helpt ons om onszelf dagelijks aan God aan te bieden, en houdt ons open voor Gods liefde en Gods wil voor ons leven.
Dat raakt de kern van het probleem van onze samenleving, en ja, ook van onze kerken. Veel mensen leven maar wat. Wat zou het mooi zijn als we de tijd zouden nemen om eens na te denken over hoe we zouden willen leven en deze “leefregel” vasthouden en nastreven.
Een levensregel is geen “wet” die ons onder de duim probeert te krijgen, maar een “gids” die ons verder helpt.
Ik ga daar eens op broeden.
11 Reacties
Let’s get our terminology straight
: geloofsbelijdenis, levensbelijdenis, leefregel, getuigenis.
De drie eerste zijn, per definitie, geschreven teksten met duidelijkheid, accentuering en zending in gedachte. Ze zijn dan ook ten volle noodzakelijk om te komen tot een getuigenis dat hopelijk zo heilig is dat het ook evenwichtig kan zijn.
Je breekt dus een lans voor een meer doorleefd getuigenis. Maar ondertussen blijft levensgetuigenis gewoon een synoniem voor geloofsbelijdenis.
Oh ja, hier heb je onze leefregel: http://www.familyland.be/familyland/over-familyland.html
Lees vanaf “levenswijze”
Rob
@Rob: wellicht gezien de terminologie en de woordkeus, maar dat is in het geheel niet wat ik bedoel!
Is dat antwoord op mijn eerste of tweede comment? En wat bedoel je dan wel?
Ik heb ooit (in 1992) een leefregel geschreven en die werd onvoorstelbaar hard neergekogeld door de oudsten van de evangelische gemeente waartoe ik toen behoorde. En toen ik katholiek werd, werd het mij duidelijk dat al deze regels reeds geschreven waren en dat ik mijn tijd beter nuttiger kan besteden.
@Rob
Denk je dat het noodzakelijk is voor een christen om op deze wijze te leven? Om “heilig” te kunnen leven? Als er leefregels zijn binnen een gezin (bij voorbeeld elke avond na het eten uit de bijbel lezen, zingen en bidden voor het slapen gaan, etc.) dat kan dan elk gezin voor zich zo instellen. Maar wat als iemand alleen is/woont? In principe is er dan niemand die “controleert” of men zich ook aan deze houdt.
Is een levensbelijdenis niet iets wat zichtbaar wordt naar de buitenwereld – in een term genoemd – “vrucht dragen”, zoals wat er gebeurd in de gebedswinkel?
Zou God voor ons het leven zo bedoelt hebben (zoals in je link: familyland), toen Hij ons maakte, en later, toen Hij Jezus aan het kruis liet gaan? Of zijn het krukjes, steuntjes zoals je wilt, om ons geloofsleven “overeind” te houden (om niet telkens weer in zonde te vervallen)? (ik bedoel deze vragen serieus, en in zijn geheel niet cynisch).
@Jan
Wil je een praktisch voorbeeld geven van een leefregel?
Wederom een boeiende post Jan!
Clairborne heeft iets met zijn punt. Dat is vaak waar het leven van gelovigen spaak loopt. Je ziet het bijvoorbeeld in onze soort gemeenten. Je noemt dit binnen het reformatorische spectrum maar je ziet het bij ons net zo. Een voorbeeld: We halen mensen binnen met “Halleluja!, dopen die handel! Maar wat er zich in de route na de doop afspeelt in het kader van een christelijk leven (de route van discipelschap) daar houden we ons, nog steeds, veel minder mee bezig.
Ik ben er net zoals jij druk mee bezig, en ik geniet van de manier waarop jij de wereld er mee bereikt (d.m.v. je blog). Ik wil met je mee broeden.
Zeker ook omdat je de tekst van de roeping van Mattheus als tekstplaatje onder je tekst hebt staan.. Van tollenaar naar gelovige en van gelovige naar volgeling en uiteindelijk naar de discipel die zich het meeste richtte op hoe christelijk te leven. Mooi voorbeeld en uitdagende materie.
Bless you,
Roc
P.S. Het is bijna mei. Ik zou Boyds nieuwe boek op je verlanglijst zetten..
“losing your religion in the beauty of a revolution”
@Petra
Je vraagt: “Denk je dat het noodzakelijk is voor een christen om op deze wijze te leven? Om “heilig” te kunnen leven?”
De mens heeft nood aan instructies, wegwijzers. Dat is eigen aan menselijk leven en dus ook aan ‘heilig’ leven of leven volgens God. Dus is het zeker goed dat er mensen opstaan die een levenslijn uittekenen of een leefregel uitschrijven. Het is natuurlijk waar dat de evidente dingen niet hoeven opgetekend te worden zoals dat ook niet hoeft in het gezinsleven. Maar ik geloof wel dat zelfs het gezin (het mijne toch zeker) wel iets zou hebben aan een paar richtlijnen, een paar positieve streefdoelen. Meestal is het leven net te chaotisch om daar vanzelf en gemeenschappelijk aan te werken.
En voor iemand die alleen woont? Wel, die moet zelf zorgen voor gemeenschap en die leefregel volgen. In de RKK zijn bijzonder veel opties voor leven in gemeenschap of alleen leven in verbondenheid met een gemeenschap.
Je vraagt: “Zijn het krukjes, steuntjes zoals je wilt, om ons geloofsleven “overeind” te houden (om niet telkens weer in zonde te vervallen)?”
Dat klopt. We hebben nu eenmaal steun en richting nodig om te voorkomen dat we zwalpen. En gezwalpt wordt er!
Hi Jan, ik ben op je site terecht gekomen via de blogpost van Paul Abspoel over zijn bezoek aan de gebedswinkel. Fantastisch initiatief! Ik las je posting over een levensbelijdenis met veel interesse. Ik heb net zelf een post op m’n blog (http://martijnrutgers.wordpress.com/) geschreven over de essentials van ons geloof en het nut van een geloofsbelijdenis. Ben jouw opmerkingen over een levensbelijdenis sluit er wat mij betreft perfect op aan. Ik denk dat we beide nodig hebben. Maar ik denk dat ‘juist handelen’ (orthopractie) volgt uit/op ‘juist geloven’ of belijden (orthodoxie), niet andersom. Ben benieuwd wat je hiervan vind. broederlijke groet, Martijn
Hoi Martijn,
Dank voor je reactie. Ik zal je post zo lezen. Ik denk dat je ongelijk hebt door te veronderstellen dat orthodoxie de orthopraxie voor gaat. Ik dacht dat namelijk zelf ook totdat ik scherp werd gecorrigeerd door Boele Ytsma. Lees het na in deze post: http://eeuwigheid.vrijedenker.nl/?p=653