Ik staar uit het raam vanachter een dampende kop koffie. Buiten is het koud geworden. IJskoud. Vanmorgen werd ik vanuit een comateuze slaap gewekt door dochter van 10. Ze was als de dood dat ik niet op tijd wakker zou worden en dat ze te laat op school zou komen. Een onmogelijkheid, want toen ik al ruim twee minuten aangekleed en gewassen beneden stond ging de wekker pas. Half acht. Twee volle minuten verspilt met niet-slapen. Mooi begin van de dag.


Ik rond een drukke periode af. Veel afspraken, veel taken. Het wordt tijd voor wat contemplatie en studie. Even losbreken uit de zuigende kracht van de agenda. Werkkamer opruimen. Papieren ordenen of domweg weggooien. Het hoofd leegmaken en ontspannen. Ik heb er zin in.

Ik voel me thuis in de psalmen. Voor elk seizoen is wel een psalm te vinden. Voor elke stemming ook trouwens. Wil je klagen? Het kan met de psalmen. Wil je twijfelen? Het kan met de psalmen. Wil je juichen? We zoeken er een psalm bij. Ook dat getuigd van geloof doordat de psalmen je als het ware doortrekken en woorden geven aan het gevoelen van de ziel. De diepte van de psalmen is onpeilbaar, daar kan geen Opwekkingsliedje tegenop. Johannes de Heer ook niet trouwens. Waarom is de evangelische beweging haar liefde voor de psalmen kwijtgeraakt? Was het om zich te ontworstelen aan het kerkelijke keurslijf van de psalmgezangen in de gevestigde kerken? Waarschijnlijk wel.

Misschien is dat trouwens ook niet ten onrechte. In de berijmde psalmen zoals we die in Nederland kennen zit niet veel muzikale variatie. Een juichpsalm knalt niet bepaald uit het harmonium terwijl dat oorspronkelijk wel zo is bedoeld. Ik kan me de tijd nog heugen dat ik als jochie in de kerkbanken zat en dat we vermoeid en begeleid door een begrafenismars op hele noten de prachtige woorden uit psalm 100 zongen: “Juich aarde, juich alom den Heer”. Maar er viel niets te juichen. Het leek wel een klaagzang.

Pas op latere leeftijd ben ik van de psalmen gaan houden. Vooral door ze te bidden. De woorden van God die als balsem voor de ziel werden als zij werden uitgesproken door de eigen mond. De psalmen. Ze kennen grote hoogten en grote diepten. Daar zou meer aandacht voor moeten komen. Intens blij ben ik ook met de cd’s van The Sons of Korah, een Australisch groepje theologen die de psalmen op moderne muziek heeft gezet. Op de spaarzame momenten dat ik in de auto zit en helemaal in mijn eentje naar TSoK luister, zing ik uit volle borst mee. De teksten zijn puur en artistiek en een goede verwoording van de originele woorden. De muziek past zich aan aan de tekst van de psalm. Klagend als dat nodig is, huilend maar ook lachend en springend. De woorden van de psalmen pompen door je lijf en je beseft: “Dit is leven!”.

Als het aan mij ligt keert de evangelische wereld terug naar de psalmen, maar dan wel zoals ze bedoeld zijn. Ook muzikaal!