Geestelijke verveling

Gisteren las ik een interview met Eugene Peterson wat me erg raakte. Peterson heeft me met zijn boeken en visie op het predikantschap (nogal een radicale visie) erg geholpen toen ik drie maanden voorganger was. Peterson is faliekant tegen voorgangers die manager zijn. Hij noemt ze lui en verveeld omdat ze hun oorspronkelijke roeping verlaten hebben. Voorganger zijn is een traag beroep. Langdurig en diep investeren (jaren) in mensen voordat verandering zichtbaar is.

Van Frans Horsthuis leerde ik dat voorgangers moeten leren om echt voor te gaan in de dingen van het Koninkrijk. Zelf het goede nieuws worden door een aan Christus toegewijd leven te leiden wat toch wat haaks staat op de jachtige cultuur. Ga er maar aanstaan!


De focus binnen de vernieuwingsbeweging in de kerk ligt soms ten onrechte op de vorm. Lange tijd moesten diensten ’seeker sensitive’ zijn en werd er alles aan gedaan om de oubollige sfeer van een kerkdienst om te pimpen tot een heerlijk praise & worship event waarbij het gevoel van de bezoeker centraal stond. Inmiddels merk ik dat velen weer zoeken naar de eenvoudige rust en stilte van een kerkdienst. Een dienst die compleet anders is dan de jachtige en drukke wereld om ons heen. Eenvoudige gebedenboeken vinden weer hun weg naar de gelovigen. Liturgie mag weer en ook een liturgisch gewaad of een meer liturgische setting helpt mensen om het sacrale karakter van de ontmoeting met God in vormen uit te drukken. Dit in tegenstelling tot de vaak profane sporthal diensten die jarenlang de boventoon voerden en die niet onder deden voor een concert van Borsato.

De kerk mag weer kerk zijn. Anders dan de wereld. Ik hoop van harte dat we dat in de evangelische wereld ook weer gaan beleven. De vorm blijkt dus niet zozeer een struikelblok te zijn. Waar ik me meer zorgen om maak is de verveeldheid onder christenen. Veel christenen hebben door gebrek aan (bijbel)studie een eigenaardig beeld van God gekregen. Een God die er vooral voor hen is. Lijden kent geen plaats meer evenals navolging en zelfverloochening. Volgens mij voluit bijbelse begrippen. Als mensen ziek worden of andere tegenslag te verduren krijgen is het hun geloof wat ze als eerste betwijfelen. Is God wel goed? Houdt Hij wel van me?

Ik begrijp al deze vragen natuurlijk heel goed maar keer op keer kom ik weer tot de conclusie dat het Godsbeeld van de pastorant veel meer cultureel dan bijbels gekleurd is. Dat raakt me. Aan ons de taak om mensen van harte te helpen om de God van de bijbel te zoeken en te vinden. Een pittige maar prachtige taak voor kerkelijk werkers.

Ook binnen de emerging church beweging kom ik veel drang tot vernieuwing tegen. Helaas gaat het daar vooral vaak om de vorm van de dienst en ‘hoe we de dingen doen’ en niet altijd om een totale vernieuwing van ons denken en ons hart. Geen wonder dat christenen verveeld zijn. Ze hebben niet geleerd om karakter op te bouwen in hun geestelijk leven. Bij de minste of geringste zijwind vallen mensen terug. Veel makkelijker is het om je uit te strekken naar allerlei spectaculaire tekenen en wonderen. Om alle mogelijke diensten en conferenties te bezoeken die ons dieper inzicht geven in de geheimen van het christen zijn. De neo-gnostiek heeft zo vaste grond gekregen in de evangelische wereld.

Maar hoe zit het met die directe en confronterende opdrachten van Jezus? Hou van je vijanden? Volg Mij? Wees zout en licht in deze wereld? Neem je kruis op? Weinig spectaculaire opdrachten maar hard werken om ons te onderwerpen aan de Schepper van hemel en aarde. Dat heeft niet met het eeuwig heil te maken maar wel met het werkelijk volgen van Jezus. De harde botsing met je eigen harde hart. De liefde voor elkaar ook en vooral als mensen (opnieuw) in zonden vallen. Samen leren opstaan en opnieuw volgen. Nee, spectaculair is het niet.

Afgelopen week was ik in het hospice in Woerden. Ik werd uitgenodigd om op bezoek te gaan bij een erg lastige mevrouw. Er mocht beslist geen domineestype langsgaan vandaar dat de keuze op mij was gevallen (die steek ik weer in mijn zak). Bij aankomst werd me door de dienstdoende vrijwilliger nog eens op het hart gedrukt dat deze mevrouw erg moeilijk was. Ik stapte haar kamer binnen, op het ergste voorbereid en zag….een mens. Gebroken, doodziek, zwak en bang. Doodsbang voor de ontmoeting met God. Ik hield meteen van haar. Ik zat daar zelf. Door onze gebrokenheid schijnt het licht van Christus en dat maakt ons één. We hadden een goede tijd samen en zolang God het geeft zal ik haar bezoeken.

Vanwege dit soort situaties ben ik geboeid door de neo-monstiek. Dat is namelijk geen voorgekookt model maar een manier van kijken en denken. Onze samenleving gaat stuk aan eenzaamheid en egoïsme. Wat onze cultuur nodig heeft zijn mensen die hun eigen leven leren verliezen omwille van de eenzamen en verdrukten. De ‘moeilijke’ mensen. Laten we plaatsen creëren van studie, aanbidding, vieringen en het gelach van kinderen en bejaarden. Plekken waar mensen worden ontvangen die net geboren zijn maar waar mensen ook in waardigheid en liefde mogen sterven. Waar we allen leraar én leerling zijn. Waar we werkelijk leren om het Lam te volgen. Waar onze naam verdwijnt en Zijn Naam wordt gebouwd tot heling van prachtige mensen. Plaatsen waar het gerinkel van servies wordt gecombineerd met het zachte geluid van schrijvende pennen, van zachtjes geprevelde gebeden. Waar het Koninkrijk van God doorbreekt in de kleding van de aanwezigen, geen merkziekte maar eenvoudige, comfortabele kleding. Maar ook in de maaltijd die wordt opgediend. Vrij van herbiciden, pesticiden en fungiciden. Waar kinderen én volwassenen leren hoe een rode kool groeit en Hem daar de eer voor geven. Waar oude mensen samen met jonge kinderen zingen en huilen, waar de grond soms schudt van de feestelijkheid en soms van de rouw. Waar mensen mens mogen worden en samen leren wie Hij is. De Eeuwige, de Ongrijpbare, de Niet-Manipulatieve liefhebbende God.

Wie durft het aan om zijn leven van verveling en halfslachtigheid te verliezen en samen te delen in de vreugde van God?

Ik denk aan een prachtige uitspraak van Arundhati Roy, voor zover ik weet geen christen: “Another world is not only possible, she is on her way. On a quiet day, I can hear her breathing”.

Ik hoor dat ook en mijn hart begint sneller te kloppen…

5 Comments

Leave a Comment

Username (required) :
Email (required) :
Web Site :
Comment :