Ons leven kenmerkt zich door afwisseling. Hoogtepunten die zich afwisselen met minder geweldige momenten of zelfs dieptepunten. Binnen die stemmingswisselingen in onszelf is daar de ontwikkeling van ons geestelijk leven. Een leven dat we onmogelijk alleen van ons gevoel afhankelijk kunnen maken. Toch past het gevoel er helemaal bij. We zijn immers geschapen als mensen met emoties.

Ons geestelijk leven kent daarom ook ups & downs; soms ervaren we God’s nabijheid heel direct, op andere momenten tasten we in het duister rond. Een goede invulling van gebedstijden kan ons helpen om ons gevoel te overstijgen en zicht te krijgen op de Eeuwige. Toch valt dat niet mee. Het leven van alle dag schreeuwt om aandacht. Afleiding is nooit ver weg en bepaalde taken spoken rond in ons hoofd. Het gevolg is dat we ons leven vaak leiden met een gebrek aan aandacht.

Als ik in een klooster verblijf geniet ik van hele kleine ‘gewone’ dingen. Ik geniet dan met volle teugen van de eenvoudige maar voedzame maaltijden en de heldere, bijna wettische dagindeling die me dwingt om mijn geestelijke luiheid op te geven en me te onderwerpen aan een ritme van gebed.

Ik ben geen kloosterling. Ik heb een gezin en zou dat leven niet willen missen. Toch kan ik best wat elementen uit het kloosterleven gebruiken in het dagelijks leven. Elementen die me helpen om te focussen op datgene wat belangrijk en waardevol is. Me te verliezen in een eeuwenoud ritme. Maar als ik eerlijk ben lukt me dat vaak niet. Mijn studeerkamer is bijvoorbeeld niet bepaald een kloostercel met weinig prikkels. Integendeel. De boeken schreeuwen me tegenmoet evenals de stapel papier. Brieven, uitgeprinte emails en andere zaken gapen me aan vanuit elke hoek in de kamer.

Ik kocht vandaag het nieuwe boek van Suzanne van der Schot, een Amsterdamse dertiger die een jaar lang in een klooster in Parijs verbleef maar daar toch niet paste. In haar nieuwe boek zoekt ze naar ritme in haar nieuwe leven als onderwijzeres. Een mooi boek, hoewel ik haar geestelijke kijk op de dingen niet altijd herken en daar soms zelfs heel ver vandaan sta. Maar ze heeft lef. Ze schrijft goed en helder en verwoord haar zoeken en haar twijfel op een wijze die ik erg sympathiek ben gaan vinden.

De noodzaak van een levensregel en balans dringt zich weer aan me op. De onrust moet soms uit het lijf maar hoort ook een beetje bij me. Ik ben een zoeker en voel me verwant met zoekers. Veel meer dan met mensen die goedkope antwoorden hebben. Ik heb te vaak gezien dat deze antwoorden vooral als een mantra dienden die na verloop van jaren hun zeggingskracht verloren. Het was meer een verbale façade waarachter men schuilging.

Voor mij geen goedkope antwoorden maar worstelen met mezelf in het licht van God’s aanwezigheid. Ik klink melancholisch. Wat wil je…maandagmiddag in november…