Utrecht in de zon. Het heeft iets hemels. Dat komt natuurlijk vooral omdat we gevoelsmatig door een lange, lange winter zijn gegaan.

Alles lijkt anders. Mooier. Intenser. Schemerden de etalages twee maanden geleden nog een stemmige doodsheid uit, nu lijkt het leven ervan af te spatten. Kleuren zijn met elkaar in competitie om zich aan de voorbijgangers op te dringen. Verbeeld ik het me nu of geeft de etalagepop me een knipoog in een ultieme poging om me binnen te lokken en me over te geven aan een Bacchanaal van koopdrift?

De lucht is zuiver en ik geef me over aan de onbedwingbare drang om mijn longen vol te zuigen met deze geur die een heraut is van de komende lente. Ik trakteer mezelf op een schuimende cappuccino met appelgebak.

In de trein las ik Kluun. God is gek. Het boek raakt me, is bijzonder goed geschreven. Bij aankomst wil ik het liefst blijven zitten om verder te lezen, zo grijpt het betoog van Kluun me.

Kluun is een “nieuwe spiritueel”. Daar wordt vaak negatief over gedaan, maar ik zie dat toch anders. Voel me gemakkelijk verbonden, want ook ik ben een spiritueel mens. Ik proef zijn zoektocht en besef dat hij nog niet is gearriveerd. Maar wat geeft dat? Zijn we immers niet allen reizigers? Pelgrims?

Natuurlijk kies ik van harte voor Jezus Christus als dé weg, dé waarheid en hét leven en ben ik dankbaar dat Hij mijn leven is binnengestapt. Maar bezitten doe ik Hem niet. Hoe zou dat ook kunnen? Hij de Almachtige, ik de zwakke. Nee, ik ben volledig afhankelijk van Zijn besluit om zichzelf te laten zien. En dat is goed.

Dat mensen vandaag de dag vage spirituelen zijn komt ook door de rol van het christendom. Wat hebben wij onze medemens geboden? Is het niet terechtwijzing, veroordeling en afwijzing? Vaker oorlog dan vrede? Meer verstoting dan omhelzing? Meer verdriet dan blijdschap?

Geen wonder dat de ‘zweefmolenliteratuur’ (zoals Kluun ze noemt) van schrijvers als Paolo Coelho, Richard Bach en Eckhart Tolle zo gretig aftrek vindt. Ze raken de spirituele mens zonder deze echte richting of koers te geven.

Toch past het ons christenen om niet te hoog van de toren te blazen. Laten we ons liever via Christus verbinden met die zoekende medemens. God zal dan wel structuur aanbrengen en richting geven.

Laatst bad iemand voor me. ‘Of God me wilde beschermen’ tijdens de lezing aanstaande vrijdag van Kluun en Bodar in de Jacobikerk. Een lief gebed, maar echt begrijpen doe ik het niet. Zijn mensen en denkbeelden echt zo bedreigend voor hen die geworteld zijn in Christus? Waarom bidden we dit soort gebeden niet voor al die mensen die zich zonder moeite overgeven aan allerlei christelijke sprekers met een bedenkelijke theologie? Is de wereld echt zo eng, zo afstotelijk? Is onze verbinding met Christus niet de tentpin die onze levenstent sterkte geeft?

Ik pleit voor vrijheid. De vrijheid om niet te hoeven oordelen, de vrijheid om geen mening te hebben, de vrijheid om te luisteren tot er niets meer te luisteren valt. Maar bovenal de vrijheid om te leven vanuit een diepe verbondenheid met Jezus Christus. Gul, vol, zelfopofferend en liefdevol. Als ‘gek’ betekent dat het afwijkt van het normale, ja dan is God ‘gek’. Hij die zichzelf vernederde om ons te raken moet naar onze maatstaven ‘gek’ zijn. Gek van liefde.